هفت در انحصار حاشیهدوشنبه ٢٥ اردیبهشت ۱۳٩۱-۱:۱٦ ‎ق.ظ توسط مرسده مقیمی

هفت

 

  هفت در انحصار حاشیه

برنامه‌ی هفت در حال حاضر تنها برنامه‌ی مختص سینمای ایران است که هر جمعه روی آنتن شبکه‌ی سه می‌رود. ظاهرا هفت برخلاف آنچه که روی آن تاکید دارد دائما درگیر حاشیه است و انگار مسئولان برنامه به این نتیجه رسیده‌اند که برنامه‌شان جز با حاشیه دیده نخواهد شد و متاسفانه به هر دست‌آویزی چنگ می‌زنند برای دیده شدن. هفته‌هایی که نقد فیلم دارند با زیر سوال بردن کُل آن اثر سینمایی توسط تنها منتقد ثابت برنامه به حد کافی جذابیت ایجاد می‌کنند؛ اما این هفته هفت یکی از عجیب و غریب‌ترین برنامه‌هایش را روی آنتن برد تا همچنان مطمئن باشیم هنوز برنامه‌ای در خور سینما نداریم.
این برنامه در حالی که هنوز "راه آبی ابریشم" که به خاطر هزینه‌ی بالا و کیفیت نه چندان مطلوبش حرف‌های بسیاری برای گفتن دارد را نقد و بررسی نکرده بود و همچنین بحث در مورد میزانسن از هفته‌ی گذشته ناتمام مانده بود، قسمت اعظم برنامه‌اش را به بازیگر فصل به انتخاب هفت اختصاص داد.
این انتخاب چندان عجیب به نظر نمی‌رسید چرا که از همان برنامه‌ای که "سعادت آباد" مورد بررسی قرار گرفت مشخص بود که فریدون جیرانی به شدت مجذوب بازی حسین یاری شده است که البته به حق هم بازی شایسته‌ی ستایشی است اما چقدر ناشیانه است این اقدام عجولانه برای یک برنامه‌ی اختصاصی سینما!
این ابدا ایرادی ندارد که کارشناسان یک برنامه ( که در اینجا ظاهرا همان مجری است! ) بازیگر برتر انتخاب کنند اما آن چه ناشیانه می‌نماید انتخاب بازیگر فصل در زمانی است که هنوز یک ماه تا پایان فصل مانده!
حالا این بهترین بازیگر فصل ناتمام! جلوی دوربین نشسته و بناست از بازی خوبش حرف بزند ( به یاد داشته باشید که در این برنامه به فراخور شرایط آقای فراستی حضور ندارد و به تبع آن حساسیت و تنشی ایجاد نخواهد شد. ) از آن جا که هفت تصمیمش را گرفته و نمی‌خواهد بدون حاشیه پیش برود بازیگر منتخب بعد از کمی تعریف از خودش البته با لحنی متواضع! شروع می‌کند با زبان کنایه از یکی از مطرح‌ترین بازیگران حال حاضر سخن گفتن که خیلی خلاصه‌اش می‌شود این که او نمی‌فهمد که چرا یک نفر باید ادعا کند امضای بازیگر پای کار است و این حرف را بی اساس می‌شمرد و پس از آن تاکید می‌کند که خیلی بد است یک نفر دائما از خودش تعریف و تمجید کند و بدتر از آن این که رسانه‌ها و جراید بر حرف‌های او صحه بگذارند.
واضح بود که حسین یاری دارد از آنتن زنده برای بدگویی از همکارش استفاده می‌کند و جالب این که هفت این حاشیه را با وصل کردن تلفن فریبرز عرب نیا کامل می‌کند تا دو بازیگر میان سال و با تجربه! به همراه هم شروع کنند به تخریب شخصیت بازیگر غایب و مدام برای هم تعارف تکیه پاره کنند!
حالا سوال اینجاست که چرا بهترین بازیگر فصل آن هم از نوع نیمه تمامش! از خودش حرف نمی‌زند و تمام دغدغه‌اش منیت و مطرح بودن حامد بهداد است؟! چرا فریبرز عرب‌نیا در حالی که صدایش به شدت می‌لرزد نگران صابون رفتن زیر پای حسین یاری است؟! اصلا این صابون دقیقا چیست؟!! چرا بهترین بازیگر از نگاه هفت در تمام مدت حضورش تنها زمان اندکی را به صحبت از هنر بازیگری‌اش اختصاص می‌دهد و اکثر سخنانش معطوف می‌شود به همکاری که آن جا حضور ندارد تا از خودش دفاع کند؟ و از همه مهم‌تر این‌که چرا آقای جیرانی به جای پرسیدن سوالات سینمایی و خارج شدن از آن بحث خاله زنکی دائما در تائید حسین یاری می‌خندد و می‌گوید می‌دانم چه کسی را می‌گویی؟!
یعنی جذب مخاطب می‌ارزد به زیر سوال بردن شخصی غایب که یکی از بهترین‌های سینمای ماست و ظاهرا همین امر موجبات ناراحتی بسیاری شده است؟
کاش آقای جیرانی بداند مخاطبان سینمایی را اخبار به روز سینمایی بیشتر از نقدهای یک سویه ی آقای فراستی و پشت سر حرف زنی‌های بازیگر فصل! علیه یکی از بهترین‌ها، جذب می‌کند و کاش حسین یاری بداند که آدمی فقط هنگامی از دیگری حرف می‌زند که خودش چیزی برای عرضه نداشته باشد و تنها وقتی چنته‌ات خالی است ناچاری چنگ بزنی به آن که گمان می‌کنی صدها پله بالاتر از توست و مانع پیشرفت تو شده است. کاش حسین یاری با این همه هنر، قدر خودش را می‌دانست و به جای کنایه زدن به همکارش از هنر خودش حرف می‌زد تا هم خودش را تا این حد تحقیر نمی‌کرد و هم بهداد را بیش از این محبوب.
بنا نیست برنامه‌ای که از رسانه‌ی ملی پخش می‌شود مانند مطبوعات زرد عمل کند. انتقاد از یک بازیگر آن هم در یک برنامه‌ی سینمایی نه تنها بد نیست بلکه سبب پیشرفت او هم خواهد شد اما پشت سرگویی و کنایه زدن به هیچ عنوان نقد نیست علاوه بر این که تحلیل شخصیت دیگران آن هم در غیابشان اصلا کار پسندیده‌ای نیست.


1390.9.5

لینک مطلب

 


برچسب‌ها: در حاشیه, پاییز 1390