برای بزرگ‌ترین اصغر دنیاشنبه ۱۳ خرداد ۱۳٩۱-٢:٥٩ ‎ب.ظ توسط مرسده مقیمی

اصغر فرهادی

 

برای بزرگ‌ترین اصغر دنیا


حالا اصلا نباید از "جدایی نادر از سیمین" حرف بزنیم. حالا اصلا نباید از زیبایی‌هایش بگوییم. حالا اصلا وقت این نیست که از بازی‌های خارق‌العاده‌اش حرف بزنیم. حالا که هر کاری می‌کنیم چشم‌مان آرام نمی‌گیرد و بی‌وقفه اشک می‌ریزد، حالا که قلب‌مان وحشیانه بر دیوار سینه می‌کوبد و لحظه‌ای آرام نمی‌نشیند اصلا وقت این حرف‌ها نیست؛ حالا فقط وقت تشکر است، تشکر از اصغر فرهادی که هر لحظه و همه جا در با شکوه‌ترین لحظه‌ها به یادمان بود. تشکر نه برای خلق یکی از زیباترین آثار سینمایی جهان که ستایش همگان را برانگیخته و حتی وقتی تام برنارد (مدیر پخش این فیلم در کمپانی سونی پیکچرز) هنگامی که از حضور نداشتن "وودی آلن" در مراسم اسکار حرف می‌زند، می گوید: "تلاش کردم تا او را راضی به حضور در مراسم نمایم اما آلن گفت: «بهترین فیلم سال "جدایی نادر از سیمین" است و باقی جوایز مزخرف هستند.»!" اصلا حالا زمان این نیست که بگوییم "آنجلینا جولی" ، "مریل استریپ" و خیلی بزرگان دیگر به اصغر فرهادی گفته‌اند که دوست دارند با او همکاری کنند؛ حتی الان وقتش نیست که بگوییم تمام کسانی که بزرگ‌ترین آثار سینمایی دنیا را خلق کرده‌اند جدایی را ستوده‌اند و از آن به عنوان فیلم محبوب‌شان یاد می‌کنند، حالا این خیلی اهمیت ندارد که تمام هنرمندان بزرگ ایران، منتقدین و مردم که از همان روز اول "جدایی نادر از سیمین" را تحسین کردند برای "اصغر فرهادی" در سرتاسر ایران جشن گرفته‌اند و شادی می‌کنند، با این که خیلی با شکوه است وقتی می‌بینی شیرینی می‌گردانند برای پیروزی "جدایی..."، جشن می‌گیرند برای سربلند شدن هنر کشورشان، با این که حس عجیبی است وقتی می‌بینی عده‌ای حرف از ادا کردن نذرهایی می‌زنند که برای موفقیت فرهادی و تیمش کرده‌اند اما چیزی که خیلی مهم است این‌ها نیست. حتی الان این هم اهمیت ندارد که داد بزنیم آن‌هایی که با اطمینان کامل طوری که گویی بهشان آیه نازل شده است! می‌گفتند سیاست بر آن است که جایزه‌ی فیلم خارجی زبان را به فیلم اسرائیلی بدهند و برای آن که "جدایی..." بی‌جایزه نماند اسکار فیلمنامه را هم به آن بدهند؛ چه شد؟ پیش‌بینی‌هاتان کاملا اشتباه از آب درآمد، پس چرا ما صدای عذرخواهی‌تان را نمی‌شنویم؟!! الان نه عذخواهی آنانی که دوست داشتند جایزه‌ی اسکار سیاسی باشد تا به واسطه‌اش جولان بدهند مهم است نه حتی اهمیتی دارد که در رسانه‌ی ملی خبر را طوری اعلام کردند که انگار جوایز همان جشنواره‌ی گچساران که آقای شمقدری اسکار را به آن شبیه می‌دانستند را گرفته‌ایم؛ اصلا اهمیت ندارد که تلویزیون مجموعا در تمامی بخش‌های خبری پنج دقیقه هم به کرنش سینمای جهان در مقابل سینمای ایران نپرداخت! حالا این مهم نیست که احتمالا آقای حاتمی کیا به بیش از "یه حبه قند" نیاز دارد برای بالا آمدن قند خونش که ممکن است افتاده باشد؛ این مهم نیست که آقای سلحشور احتمالا هنگام مراسم اسکار به جای نگاه کردن مراسم چشمش فقط چرخیده است دنبال مسائل غیر اسلامی تا آن را پیراهن عثمان کند برای آن‌هایی که به اندازه‌ی ایشان توجه‌شان معطوف آن صحنه‌ها نبوده و نیست! این اصلا مهم نیست که مسعود فراستی قصد دارد این‌بار چه بهانه‌ای بتراشد و چگونه خودش را مورد استهزا قرار دهد! واقعا حالا هیچ‌کدام این مسائل مهم نیست نه تعریف و تمجیدها، نه فریاد کشیدن دوستانی که بی‌وقفه می گویند: کسی آتش‌مان را خاموش کند حسد رهایمان نمی‌کند! الان هیچ‌چیزی اهمیت ندارد جز آن کاغذ کوچکی که در دستان فرهادی بود؛ الان هیچ‌چیزی مهم نیست جز آن سلامی که با زبان مادری به مردم سرزمینش کرد، حالا هیچ‌چیزی مهم نیست جز این که فرهادی در بلندترین تریبون سینمایی جهان فریاد زد که ملت ایران را غبار سیاست پوشانده اما آن‌ها فرهنگی کهن و غنی دارند که به همه‌ى فرهنگ‌ها و تمدن‌ها احترام مى‌گذارند و از دشمنى کردن و کینه ورزیدن بیزارند. الان وقت این است که به همراه تمام هم‌وطنان صلح‌طلب‌مان برای بازگشت "اصغر فرهادی" انتظار بکشیم تا تمام حس‌های زیبایی که هدیه‌مان کرده را با هر آن چه در توان داریم جبران کنیم.
سرزمین‌مان ایران به تو می‌بالد فرهادی عزیز، او از این که تو در هر شادی‌ات از او و فرزندانش سخن گفتی بر خود می‌بالد و سخت منتظر در آغوش کشیدن توست؛ آمدنت را همه چشم در راهیم.


1390.12.8

لینک مطلب


برچسب‌ها: جدایی نادر از سیمین, اسکار, زمستان 1390